Nabeschouwing Iron Man 2016

By | November 16, 2016

ironmanflyerTwee jaar na de vorige editie (waarbij Traxxis-lid Peter Neefs zich tot Iron Man kon kronen) werd er door Marc Pilloy een nieuwe versie van deze race georganiseerd. Meer dan 8u (500 minuten) individeel rijden! Dit jaar was Hurricane Karting te Dolhain plaats van het gebeuren, en naast Peter die z’n titel wou verdedigen stonden ook Christophe Verhoeven en Stefan Verhofsté (ikzelf) aan de start.

Stefan z’n relaas, in navolging van deze post:

Zaterdagmorgen om 6u10 ging de wekker, even iets eten en drinken en richting Hurricane Dolhain Karting vertrokken. Vandaag op het programma 500 minuten solo race! Sinds dat ik kart nooit langer dan 4u aan een stuk gereden. Vandaag moest dat minstens ineens het dubbele worden.

De deelnemerslijst zag er ook niet al te min uit. Een paar zware kleppers uit Polen (Piotr en Karol) en uit ons eigen land ook enkele sterke endurance-rijders. Teamgenoot Peter Neefs – winnaar van de afgelopen editie in 2014 – was ook van de partij om zijn titel te verdedigen, net als een andere teamgenoot; Christophe Verhoeven. Verder waren oa. Andy Gaban en Dimitri Sanders piloten die niet te onderschatten waren.

Iron Man 2016 - entry list

Iron Man 2016 – entry list

Iron Man 2016 - partcipants

Iron Man 2016 – partcipants

Eens daar aangekomen verliep alles rustig en vlot, 15 minuten vrije trainingen welke ook de startgrid bepaalde waren snel voorbij. Enkele piloten vonden dat er weinig grip lag en de kart niet deed wat ze wilde. Ik vond het net wel gemakkelijker om te rijden. Ik vond m’n kart wel goed en hij stuurde behoorlijk goed, had wel vooral gelet op een goede zitpositie om het comfortabeler te maken vooral. Iets meer de stoel naar voor dan dat ik gewoon ben, zodat ik de positie van m’n handen op het stuur soms wat kan veranderen in geval dat ik krampen zou krijgen. Ik mocht de wedstrijd als eerste starten want had de snelste tijd in de kwalificatie. Achter mij Christophe Verhoeven met een kart die wel goed stuurde maar toch wel wat topsnelheid miste ten opzichte van de mijne. Daarachter Andy Gaban met een degelijke kart, maar hij besloot om de wedstrijd op iets meer gewicht te rijden zodat hij een ronde compensatie bij kreeg bij de start. Daarachter Peter Neefs, hij startte de koers op 94+ kg en kreeg zo 4 rondes ter compensatie. Ik moest die dus zien dicht te rijden in geval ik zou willen winnen. Even snel uitgerekend, zonder stops en 8u wedstrijd ongeveer 2 tiendes per ronde sneller zijn was voldoende. Nuja makkelijker gezegd dan gedaan voor zo een lange race individueel!

Eens de race vertrokken was kon ik al snel een gat slaan op m’n concurrenten. Christophe vond het eerste half uur zijn pace niet direct maar daarna was hij wel bloedsnel. Ik ging al snel het achterste veld dubbelen en concentreerde me vooral om geen te overmoedige maneuvers te doen elke keer om geen duwen of muren te voelen. Ik concentreerde me vooral op Peter want die bleef ook heel constant rijden, na een 80 rondes (1u10) had ik hem voor de eerste keer te pakken dat zat al goed, kon gemakkelijk 4-5 tiendes per ronde sneller rijden dan hem en voorlopig kon ik dat volhouden ook. Nog eens 80 rondes later had ik hem weer te pakken. Ondertussen had ik me ook ontdubbeld bij Andy Gaban. Christophe reed wel nog enig stuk voor me uit. Na 2u50 race ben ik de eerste keer gaan tanken. Met de 15 minuten vrije training erbij kwam dat uit op 3u05 rijtijd en de tank was zo goed als leeg. Ik besliste van niet te pitten voor een toiletbezoek of eten en drinken want ik moest Peter nog 2 keer zien te pakken voor dat ik effectief op de eerste plaats rond reed. Kort na de eerste tankstop kon ik Peter nog eens ontdubbelen en een 15 rondes later Christophe voor de eerste keer dubbelen. Ik denk dat dit ongeveer na 3u30 koers was. Op de duur wel moeilijk om alles bij te houden. In m’n hoofd zat: voor dat er 5u koers verstreken is moet ik Peter voorbij op positie en dan nog zeker doorrijden tot aan de volgende tankstop voor dat ik misschien een extra pitstop maak. Na 4u20 race ga ik Peter voorbij en neem ik de eerste plaats in handen. Blijven rijden was de boodschap, ik pushte geen 100% meer maar ik reed amper anderhalve tiende trager dan m’n echte goeie rondes, kon ik wel mee leven. Ook met een volle tank of lege tank gaf wel 2 à 2,5 tiendes verschil. Dus kort na het tanken altijd even pushen om toch dezelfde tijden te blijven rijden.

Ondertussen was Christophe kort nadat ik hem dubbelde eens binnengekomen voor een pitstop. Ik zag al snel een ronde later dat hij zijn helm had afgedaan en dat gaf mij geen goed gevoel. Ik vreesde dat hij het einde van de wedstrijd zo niet ging halen. Hij bleef een 5-tal minuten staan en reed daarna nog een 45 minuten verder maar toen was de veer af. Zijn nek was helemaal verzopen. Heel spijtig want zijn pace zat echt super goed om een podiumplek te halen zoals hij op de Iron Man wedstrijd deed in 2013 in Eupen. Het feit dat hij al een tijdje zware medicatie aan het nemen was zal er misschien ook wel mee te maken hebben. Christophe was echter niet de eerste opgever, die eer ging naar Don Keleman. Hij stond de vorige editie op het 2e schavot in Eupen, dus toch wat verbazend dat hij nu (op een circuit dat minder lastig is dan Eupen) zijn wedstrijd al moest staken nog voor halfweg de race.

5u30 race en ik kon Peter dubbelen, gaf me een goed gevoel, ik keek naar de klok en moest nog even doorrijden tot aan de volgende tankstop. Ik twijfelde of ik zou stoppen voor toilet en drinken. Ik dacht vooral aan Peter, “Als ik stop, stopt Peter zeker niet.” M’n waterblaas prikkelde al na 3u race dus ik besliste met nog 2u40 op de klok te gaan tanken en meteen erna binnen te komen in de pitlane. Eerst wegen, lood moest een beetje aangepast worden, gelukkig was teamgenoot Ward Maenhout ook tot in Dolhain afgezakt om te supporteren, en die kon me daarbij helpen. Rustig naar het toilet geweest, een paar slokken water gedronken en een druivensuiker in m’n mond. Opnieuw vertrokken kwam ik vlak achter Peter de baan op. Exact 2 rondes achter hem. Ik dacht eerst dat hij al getankt had ook maar dan was ik in totaal bijna 4 rondes kwijt. Dat kon bijna niet. Met een volle tank nu gaan pushen lukte ook niet zo heel goed meer al voelde ik me wel nog redelijk fris na de pitstop.

Ward bleef me aanmoedigen want m’n tijden waren precies iets trager als voorheen maar dat kwam vooral door de volle tank. Peter reed amper een tiende trager op dat moment en hem gaan inhalen voor positie met nog 2u30 te gaan dat had ik al snel door dat dat onmogelijk was. Ik dacht gewoon blijven rijden blijven rijden en we zien wel. Misschien gebeurt er nog iets onverwachts. 20 minuten later bleef Peter even snelle tijden rijden en toen had ik wel door dat hij zeker nog moest tanken want met een volle tank haalde hij die tijden niet. Met nog 2u op de klok zag ik hem stoppen bij de marshal om te tanken. Ik dacht ja ik heb hem. Maar zijn tankstop was korter dan een gewone, hij liet zn tank maar driekwart vullen en kon 10s sneller verder dan een normale stop. Ik zat dus nog altijd achter hem op het circuit, even rekenen, 34 seconden was het de eerste ronde. Dan was het even zien hoeveel sneller ik per ronde kon zijn… snel uitgerekend 2u is ruwweg 150 rondes, neem 30 seconden achterstand, komt er op neer dat ik iets meer dan 2 tiendes per ronde moest sneller zijn om tegen het einde bij hem te zitten. Even aan het rijden, kon ik toch wel 4 tiendes gemiddelde sneller zijn. Ik pushte niet té hard want wast er zeker van nog bij Peter te geraken met nog wat tijd op de klok en moest nog wat “over” hebben om te vechten met hem.

Af en toe kruisten we elkaar op het circuit, Peter wuifde naar me dat ik wat trager moest 😀 Met nog 1u op de klok kwam ik in zijn bumper aansluiten. Spannend voor het laatste uur, vele supporters langs de kant keken aandachtig mee en dat na meer dan 7u race. Toen ik Peter volgde voelde ik vrijwel niks van mij in m’n armen en nek. Hij verdedigde meteen de ronde dat ik bij hem kwam aansluiten maar onze pace zat nog altijd goed. Ik probeerde hem 1 maal in te halen maar dat lukte net niet. Er was nog een plaats om hem in te halen maar die liet ik hem niet zien. Het was moeilijk voor me om daar echt kort op zijn bumper te zitten. Er gaan 10 minuten voorbij en ik dring gewoon nog wat aan bij Peter, hij maakte heel weinig fouten dus ook geen kansen om van te profiteren. Ik zat wel al 2-3 keer dicht op de goede plaats maar wachtte toch nog wat af er was nog tijd. Een handvol rondes later zat ik echt wel goed voor de eerste linkse bocht mij naast hem te zetten en ik ging er gewoon voor. Net ernaast een beetje contact maar ik was er wel voorbij. Ik keek achter mij op het rechte stuk achteraan en Peter deed een thumbs up dat het een goed manoeuvre was. Op een ietwat onverwachte plaats misschien, maar het was wel gelukt! Nog 45 minuten te gaan toonde Ward me, gewoon nog uitrijden dus. De laatste 20 minuten toonden ze ook nog tijd die over was. De laatste 10 minuten iets meer gaan pushen en ik kon nog tijden rijden iets meer als een tiende trager dan m’n snelste race ronde. Er was nog een beetje energie over maar niet heel veel meer. Na 500 minuten als eerste de finishvlag gezien, mijn nek en schouders waren wel heel verzuurd maar het gevoel van voldoening was overheersend. Ik wachtte op Peter die de wedstrijd zo spannend maakte, een waardige man om te kloppen en blij om samen met hem op het podium te staan. Hij reed de volledige race zonder een pitstop te maken! Als 3e kwam Andy Gaban over de lijn (weliswaar op 8 of 9 rondes) – ook een hele opluchting voor hem want zijn nek was het aan het begeven.

De Polen, Piotr en Karol kwamen als 4e en 5e over de lijn en samen met Claudio (Lanni) vormden zij ook het podium voor de +40 mannen. Het Rookie podium (voor deelnemers die nog niet eerder een Iron Man startten) was ikzelf, Andy Gaban en Karol Zaluski. Voor de snelste rondetijd kreeg ik ook nog een beker. De beker van Fairplay ging naar Dimitri Sanders, de hele wedstrijd heel sympathiek en blauwe vlaggen had hij niet nodig want zag iedereen tijdig aankomen.

Nek en schouders waren wel zuur maar toch nog van een fris biertje genoten na de wedstrijd samen met Peter, Paul (Peter z’n vader), Melissa (Peter z’n vriendin) en Ward. Een dikke merci aan de supporters! 😀

Een filmpje van de aankomst (dank aan Ward):

Iron Man 2016 - result

Iron Man 2016 – result

Iron Man 2016 - Podium (top 5)

Iron Man 2016 – Podium (top 5)

Iron Man 2016 - Traxxis (P1 & P2)

Iron Man 2016 – Traxxis (P1 & P2)

Iron Man 2016 - Fastest lap (Stefan Verhofsté)

Iron Man 2016 – Fastest lap (Stefan Verhofsté)

Iron Man 2016 - Podium Rookie

Iron Man 2016 – Podium Rookie

Meer info en details ook nog op Kartzone.be.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.